Tak między Bogiem a prawdą, dzieciństwo na Śląsku najpiękniej kojarzy mi się ze słonecznymi dniami, kiedy to mocne popołudniowe słońce oświetlało mój familok i wtedy jego cegła stawała się naprawdę czerwona. A że słońce, to i zabawa, przebywanie na dworze, więc same fajne skojarzenia. Zresztą czerwonoceglana śląska architektura najbardziej chyba jest widoczna (i piękna) właśnie skąpana w mocnym niskim słońcu (rankiem lub późnym popołudniem). A że dziś (dla mnie) dzień wolny i mocne słońce pokazało się w przejrzystym powietrzu, udałem się na kilka chwil do Biskupic, połapać co nieco.
